fiction 戦国BASARA : 親王 idoll (ยอดชายนายไอด้อล) ตอนพิเศษ:เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยนะเฟร๊ยยย!!!
posted on 11 Nov 2009 10:33 by date-sanafanfic
เนื่องจากตอนที่ 2 อยู่ในโน๊ตบุ๊คของสามี เลยเอาตอนพิเศษขำๆมาลงแทนแก้ขัดไปก่อน(ฮา)
fiction 戦国BASARA : 親王 idoll (ยอดชายนายไอด้อล) ตอนพิเศษ:เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยนะเฟร๊ยยย!!!
ยามบ่ายอันแสนเรื่อยเฉื่อยของวันหนึ่ง....ที่มันช่างผ่านไปอย่างเต่าคลาน....สมกับที่เค้ามักจะพูดเสมอๆว่า "อะไรที่น่าเบื่อหน่าย มักผ่านไปเชื่องช้าเสมอ"
เสียงเจื้อยแจ้วของเหล่านักเรียนชายที่ดังราวกับนกกระจอกแตกรังในเวลาหลังเลิกเรียนที่มีให้เห็นเรื่อยๆจนเป็นภาพที่คุ้นเคยดี....เสียงออดก็ยังเป็นเสียงสวรรค์ของนักเรียนอยู่ดีนั่นแหละนะ...หรือไม่จริง?
ในขณะเดียวกันที่ห้องเรียนห้องหนึ่ง เหล่านักเรียนชายก็กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน บางคนก็กำลังพูดคุยเรื่องนัดแนะไปเที่ยวเตร่หลังเลิกเรียน บ้างก็พูดคุยถึงเรื่องการแข่งขันกีฬา สารพัดเรื่องจิปาถะตามประสาลูกผู้ชายอีกมากมายที่ดังสนั่นในห้องเรียนสีขาวเดิมๆที่ต้องทนอยู่จนกว่าจะเรียนจบกันไปข้าง...เป็นช่วงเวลาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนไหนๆก็ต้องมีแบบนี้เหมือนกันหมดสิน่ะ....
เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล หน้าตาอาจจะดูหวานกว่าเด็กหนุ่มปรกติทั่วไปอย่างมโหฬารนิดหน่อยกำลังเก็บตำราและอุปกรณ์การเกรียน เอ่อ...การเรียนใส่ในกระเป๋าอย่างเชื่องช้า ไม่ได้บรรจงอะไรหรอกนะ แต่ไอ้หมอนี่เพิ่งจะตื่นนอนหลังจากที่แอบงีบมาได้คาบหนึ่งเต็มๆแล้วเท่านั้นเอง...ถึงแม้ว่าเพื่อนสนิททั้ง 4 จะพยายามขว้างปาของเล็กอย่างยางลบไปจนถึงของใหญ่อันตรายอย่างดิกชันนารีภาษาญี่ปุ่นเล่มใหญ่เท่าบ้าน หนาเท่าอิฐบล๊อค เจ้าตัวก็ไม่สะทกสะท้านแถมยังนอนต่อได้โดยไม่แสดงอาการ เพื่อนๆเลยประจักษ์ในความหนังหน้าด้านอันไร้เทียมทานเลยรามือไปโดยดี นิสัยแบบนี้ไม่น่าเอาอย่างยิ่งจริงๆให้ตายเหอะ....เฮ้อ...
ซานาดะ ยูคิมูระ เด็กหนุ่มที่เกรียนขั้นเทพจนเพื่อนฝูงต้องยอมซูฮกให้ทำหน้าตางัวเงียเหมือนคนเพิ่งฟื้นคืนชีพ และค่อยๆหาวอย่างขี้เกียจเนื่องจากนอนมาทั้งชั่วโมงเรียนแล้ว....ก็วิชาภาษาอังกฤษมันน่าเบื่อนี่นา งืมๆ.. ว่าแต่...ตอนนอนอยู่น่ะ...ทำไมเหมือนมีอะไรหล่นใส่หัวเลย คิดไปเองมั้ง?
ในขณะที่ยูคิมูระกำลังนั่งหาวไปเก็บของไปนั้น ก็พลันได้ยินเสียงเทศน์มหาชาติ เอ้ย! เสียงบ่นจากเพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างหน้าตนเอง เสียงของเด็กหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลหน้าตาเอาจริงเอาจังเกินวัยที่กำลังนั่งบ่นปนด่าเด็กหนุ่มผมสีเงินปิดตาข้างซ้ายที่กำลังทำหน้าเอ๋อเหมือนขาดสารไอโอดีนกับตำราที่กางบานสะพรั่งอยู่บนโต๊ะ....
"โมโตนาริ...เลิกบ่นทีเหอะน่า...บ่นไปฉันก็ไม่ฉลาดเหมือนไอสไตน์หรอกนา - -" เสียงโมโตจิกะบ่นพึมพำ พร้อมกับเอาใบหน้าแนบกับตำราเรียน นี่ตกลงแกจะเคี่ยวให้ฉันเปื่อยกันไปเลยใช่ไหมเนี้ย? แค่นี้ก็หน้าเปื่อยยังไม่พออีกหรือไงเนี้ย?
"เวลาเรียนไม่ตั้งใจ อนาคตจะไม่บรรลัยได้ยังไงกันล่ะ -*- แล้วถ้าสอบตกขึ้นมา อย่ามาร้องให้โอดครวญเหมือนหมูโดนเชือดตอนตรุษจีนเอานะ" โมโตนาริสวนกลับทันที อนาคตนะเฟร้ย อย่าทำเป็นเล่นสิฟะ! อีกอย่างแกยังอ่านไม่ถึงหน้าครึ่งเลย ถ้าอนาคตไม่ม้วยมันก็แปลกเกินไปแล้วเฟร้ย!!!
"แหมๆ จะจริงจังไปทำไมนักหนากันเล่า...เราเพิ่งปี 1 เองนา...ไม่เอาน่าอย่าตึงดิ "โมโตจิกะหว่านล้อมเพื่อยุติการติวมหาโหดพร้อมกันนวดไหล่โมโตนาริ อย่าขี้บ่นเหมือนคนแก่ดิ น่านะๆ....เดี๋ยวหน้าแก่ล้ำหน้าเพื่อนฝูงไม่ดีนะ เดี๋ยวเค้าจะหาว่าแกอินเทรนด์เกินวัย....แถมเทรนด์นี้คนเค้าต่อต้านกันเยอะนะพี่น้องงงง... ไม่ปลื้มมมม..
"เอาอีกแล้วนะเอ็ง -*- เดี๋ยวสอบตกเมื่อไหร่ พ่อจะหัวเราะให้ไส้ทะลักเลยคอยดู " โมโตนาริยังไม่วายที่จะบ่นแกมประชดประชันอีกรอบ...ว่าแต่...นวดไหล่ซ้ายหน่อย มันชักตึงๆ....
ในขณะที่เพื่อนทั้ง 2 กำลังเล่นบทนายกะเบ๊อยู่นั่นเอง ก็มี 2 หนุ่มเดินเข้ามาหลังจากที่เสร็จกิจกรรมชมรมมาหมาดๆ เคย์จิกับมาซามุเนะนั่นเอง...ดูท่าทางมีความสุขดี แต่มาสายไปหน่อยนะเฮียทั้ง 2 เพื่อนๆนั่งรอนอนรอจนจะกลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ไปแล้วนะเนี้ย....
"ว่าไงพี่น้อง!!!!โทษทีประชุมชมรมนานไปหน่อย ฮ่าๆๆๆ!!!" เสียงเคย์จิผู้เริงร่าดังก่อนตัวมาถึงพร้อมกับช่วยโมโตจิกะนวดไหล่อีกคน งานนี้สบายโมโตนาริเลยสิ มีคนนวดฟรีไม่เสียตังค์ อืมมม....
"แกช้ามากเลยทั้งคู่...ไหงนานจังล่ะ พวกฉันจะหนีกลับอยู่แล้วเนี้ย ดีนะที่ยังเห็นแก่ความเป็นเพื่อนเลยอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความหวัง" โมโตจิกะบ่นขึ้นทันทีที่เพื่อนรักทั้ง 2 เพิ่งโผล่เข้ามา นี่แก2คนไปไหนมาฟะ ปล่อยตูโดนบ่นอยู่นานสองนาน...ว่าแต่เพื่อนที่นั่งรอนอนรอด้วยความอดทนอย่างสูงลิ่วนี่มันหายากนะเฟร้ย!!!สำนึกในบุญคุณซะดีๆ!!!
"โห....จะซึ้งดีไหมฟะเนี้ย...ก็อาจารย์มีเรื่องต้องคุยเยอะนี่หว่า มาโทษพวกฉันได้ยังไงกันล่ะ"เคย์จิเข้ามาลูบหัวโมโตจิกะที่กำลังทำแก้มบวมเป็นแบล๊คกราวน์อยู่ข้างหลังโมโตนาริ เอาน่า....เอาไว้วันหลังจะทดแทนพระคุณนะเพื่อนฝูงงงง....
"นานจัง!!!นานเกินไปแล้วเฟร้ย!!!" โมโตจิกะเริ่มงอแง นี่ตกลงแกเป็นเด็กอนุบาลที่งอแงเพราะอาจารย์ไม่ให้นอนกลางวันหรือไงเนี้ย?
"อย่าโวยวายเสียงดังน่า..เกิดอาจารย์หูผีก็มาได้ยินเข้า เดี๋ยวก็งานเข้าหรอกเฟ้ย" มาซามุเนะห้ามพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย เหมือนเด็กอนุบาลจริงด้วย - -" ถ้าฉันให้อมยิ้มอันนึง แกจะเลิกงอแงไหม? ไอ้โมโตจิกะ?
"ไม่เป็นไร ฉันมีฆ้อน...เดี๋ยวเคลียร์เอง" โมโตจิกะพูดจบพร้อมกับยกฆ้อนเด็กเล่นอันละ 100เยนขึ้นมาโชว์อย่างสง่าผ่าเผย...
"มันเกี่ยวกันไหมฟะนั่น - -"
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ในขณะที่เพื่อนๆกำลังเฮฮากับมุขต๊องๆของโมโตจิกะ มาซามุเนะก็หันไปเห็นยูคิมูระที่กำลังทำท่าจะหลับอีกรอบเข้าพอดี ไม่ต้องเลยนะเฟ้ย!!!นอนมาทั้งชั่วโมงแล้ว!!!อย่ามาเอาเปรียบพวกฉันนะเฟ้ย!!! เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนนะแก!!!อิจฉา!!!!!!!!!!
"เฮ้ย!!!มูระ!!!เลิกจำศีลได้แล้ว ยังไม่ถึงฤดูเฟร้ย!!!" มาซามุเนะปลุกยูคิมูระพร้อมกับเขย่าร่างเพื่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย แกตื่นให้ไวเลยนะ!!! อย่าทำให้ฉันอิจฉาแกไปมากนี้นะเฟร้ย!!!!!
"รู้แล้วน่า...แกนี่...." ยูคิมูระพูดอย่างสะลึมสะลือก่อนที่จะค่อยขยี้ตาตัวเองอย่างเอื่อยๆ ขี้เกียจจนขนขึ้นเป็นอุรังอุตังแล้วนะแก -*- สงสัยต้องหาเวลาว่างๆมาโกนให้มันบ้างแล้วมั้ง?
"จริงด้วย...ว่าแต่เย็นนี้จะกินอะไรดีล่ะ? ฉันเลี้ยงเอง" มาซามุเนะที่ช่วยเก็บของด้วยความทนไม่ไหวกับอาการเชื่องช้าของเพื่อนจนเสร็จแล้วถามกลับ...วันนี้สัญญาว่าจะเลี้ยงมันนี่นา..... เดี๋ยวถ้าลืมมันคงทวงถึงบ้านแหงๆ
"กินเหล้า - - "
"........ -*- "
มาซามุเนะทำตาสองขีดก่อนที่จะเอามือฟาดกบาลเจ้าคนขี้เกียจหนึ่งโชะ!!! เอาหัตถ์ขจัดมารไปกินซะ!!!!
"อู้ยยย...อะไรกันล่ะ?" เจ้าคนตัวเป็นขนหันมาถามด้วยความสงสัยอย่างแรง...
"ฉันถามจริงจังนะเฟร้ย -*- !!!แกอย่าตอบเป็นเล่นได้ไหม?!!" มาซามุเนะเริ่มมี 4 แยกไฟแดงขึ้นกลางกบาล....
"อ้าว? ก็ตอบจริงจังนี่นา...ดูหน้าตาที่เต็มไปด้วยความตรงไปตรงมาอย่างแรงกล้าของฉันสิ" ยูคิมูระพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ดูดิๆ ดูความตั้งใจที่อยู่ในลูกกะตาฉันสิ!!!อยากจริงจังนะเนี้ย!!!
"หน้าตาที่เต็มไปด้วยความอยากเหล้าสิไม่ว่า - -" ฉันถามจริงเหอะ พักนี้ทำไมแกกินเหล้าบ่อยจังฟะ? "
ยูคิมูระเริ่มบิดไปมาอย่างช้าๆก่อนที่จะลุกขึ้นตามมาซามุเนะและคนอื่นๆที่กำลังเดินออกไปข้างนอก..อย่าทำท่าทางเหมือนคนขี้เกียจสันหลังยาวขนาดนั้นได้ไหมเนี้ย หา!!!
"พักนี้อยากกินง่ะ ไม่มีอะไรหรอก" ยูคิมูระบ่นเนือยๆ ว่าแต่อย่ามาเดินไปหลับไปอย่างนี้สิเฟ้ย!!!
"เมื่อคืนโดนพ่อดุมาหรือไง?" มาซามุเนะเริ่มเปิดประเด็นแทงใจดำเข้าจนได้.....ไหงพี่รู้ดีขนาดนี้ล่ะเนี้ย?
ยูคิมูระนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะหันมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทจอมจุ้น.....
"ฉันเกลียดแก...."
นั่นไง....ตูว่าแล้ว....
********************************************************************
ยามเย็น ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ซึ่งเป็นร้านขาประจำของวัยรุ่นทั้งหลายจากหลากหลายโรงเรียนและที่สำคัญ...เจ้า 5 ตัวนี่แอบมากินเหล้าที่นี่บ่อยๆด้วยแหละ ประเด็นหลักเลยนะเนี้ย!!
เพียงแต่วันนี้ มาเร็วไปหน่อยเท่านั้นแหละ เจ้าของร้านเลยตกกะใจนิดหน่อย....
"เชิญครับ....อ้าว!!!ว่าไงหนุ่มๆวันนี้มาเร็วจังเลยนะเนี้ย!!!" คุณลุงเถ้าแก่ร้านท่าทางเหมือนตาลุงขี้เมานิดๆ แต่กิริยาดูคล่องแคล่วว่องไวเหมือนหนุ่มไฮเปอร์ทักทายอย่างเป็นกันเอง...ลูกค้าประจำมากันแล้ว มาเร็วกว่าที่คิดนะเนี้ย!!!
"หวัดดีฮะโยชชี่ วันนี้ขอโอโคโนมิยากิหน้าใข่ใส่ปลาหมึกกับเกี๊ยวซ่าผักแกล้มเหล้าด้วยเน้อ" เคย์จิเริ่มสั่งรายการอาหาร จะกินเหล้าทั้งที ต้องมีกับแกล้มสิ...
"ได้เลย!!!ไหนๆก็มาเร็วแล้ว เดี๋ยววันนี้ลุงแถมขนมจีบด้วยเลยเอ้า!!!" ลุงเจ้าของร้านมีสมนาคุณแถมด้วยอีกแน่ะ ก็ลูกค้าประจำนี่นะ สนิทกันก็ต้องบริการเต็มที่อยู่แล้ว
หลังจากที่ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี เหล่าหนุ่มๆก็พากันก๊งเหล้าอย่างสนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้ เสียงหัวเราะครื้นเครงบวกกับการยิงมุขไม่ซ้ำแต่ละมุข มันทำให้คนที่นั่งข้างแอบอมยิ้มเป็นระยะๆ พวกนี้ท่าทางจะเป็นพวกนักแสดงตลกได้ดีนะเนี้ย ฮะๆ
ในขณะที่ทุกคนกำลังเฮฮาอยู่นั้น ยูคิมูระก็กำลังนั่งทำหน้าตาเบื่อโลกพร้อมกันกับซดเหล้าไปหลายแก้ว ท่าทางไม่ดีแล้วมั้ง ขืนปล่อยมันนั่งโซ้ยเหล้าต่อไปโดยไม่พูดไม่จาแบบนี้ อนาคตคงไม่วายได้ตับแข็งก่อนเรียนจบแหงมๆ...
"เฮ้ย!!!สนใจกันหน่อยดิ กินจังเลยเหล้าน่ะ..." เคย์จิเริ่มประท้วงทันที แต่แกก็ซดไปหลายแก้วเหมือนกันไม่ใช่เรอะ!!!
"มีอะไรหรือเปล่ายูคิมูระ วันนี้นายทำหน้าตายเหมือนปลาโอตากแห้งมาทั้งวันแล้วนะ" โมโตนาริที่กำลังนั่งทอดโอโคโนมิยากิหันมาถามอาการบ้าง...ว่าแต่ปลาโอตากแห้งมันมันเกี่ยวอะไรกันด้วยล่ะ = ="
ยูคิมูระไม่ตอบอะไรเลย นอกจากทำหน้าสะลืมสะลืออีกรอบ นี่แกอย่ามาหลับอีกรอบนะเฟร้ย!!!
ส่วนมาซามุเนะเองก็ต้องคอยปลุกเจ้าตัวดีเป็นระยะๆ ว่าแต่..ฉันไม่ใช่นาฬิกาปลุกนะเฟ้ย!!ว่าแต่อย่าลืมใส่ถ่านตูด้วย เดี๋ยวไม่มีพลังงานปลุกแกพรุ่งนี้(?)
"ถ้าให้เดา...ป๊าแกคงจะบ่นเอาน่ะสิ...หรืออาจจะบอกว่า ยูคิมูระ แกน่ะเรียนจบแล้วไม่ต้องเข้ามหาลัยนะ เพราะแกจะต้องมารับช่วงต่อออนนะกะตะจากป๊าแหละ ฮ่าๆๆๆๆ!!!"โมโตจิกะเดาถูกเผงเลย....
ปึด!!!เสียงอะไรบางอย่างในหัวของยูคิมูระขาดสะบั้นทันใด...แถมเจ้าตัวยังเปล่งรังสีมาคุออกมาคุกคามเพื่อนๆด้วยอีก เฮ้ย....งานเข้าแล้วไง...
"เหวออ....ฉันล้อเล่นน่า ใจเย็นๆดิ น่านะๆ" โมโตจิกะรีบห้ามเจ้าตัวดีทันที เพราะดูท่าทางเจ้าตัวดีมันกำลังจะเอาขวดเหล้ามาทำปากฉลามเข้าให้ซะแล้ว..ไม่เอาน่า เสียของนะเพื่อนฝูงงงง...อีกอย่างอย่าทำตูเลย...ทำร้ายเพื่อนมันบาปนะตัวเอ๊ง....
"พ่อนายเค้าว่าอย่างนั้นเหรอ?" โมโตนาริยกจานโอโคโนมิยากิส่งมาให้เจ้าตัวดี เผื่อจะใจเย็นลงกว่านี้บ้าง..
"อือ....เค้าว่าอย่างนั้นแหละ" ยูคิมูระตอบพร้อมกับรินเหล้าใส่แก้วอีกรอบ ยังจะกินต่ออีกแน่ะ...
"พ่อแกนี่มีความพยายามสูงจังนะ เมื่อก่อนนี้ก็บีบให้แกสอบเข้าที่นี่ไปทีนึงแล้วแลกกับการไม่ต้องมาเรียนคาบูกิกับพ่อ ไหงตอนนี้มาเริ่มอีกล่ะนั่น อะไรดลใจพ่อแกอีกแล้วฟะ?"เคย์จิถามด้วยความสงสัย นี่แกกับพ่อมีเวรมีกรรมกันมาก่อนหรือไงฟะเนี้ย ถึงได้ตามหาเรื่องกันขนาดนั้น?
"อย่างที่รู้ๆกันอยู่นั่นแหละ ว่าพ่อของเจ้านี้เคร่งจะตาย อีกอย่าง เจ้าตัวเองก็คงคาดหวังให้มูระรับช่วงต่อจริงๆนั่นแหละ ไม่งั้นไม่ตามตื๊อขนาดนี้หรอก"มาซามุเนะอธิบายอย่างละเอียด ส่วนเพื่อนๆก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยพ้องกัน เหตุผลก็คงจะมีแค่นี้สิ ซวยไปนะยูคิมูระที่แกเกิดเป็นลูกเค้า...
"ช่างมันเหอะ...ถ้าฉันยังเรียนดีต่อไปเรื่อยๆไม่สอบตกหรือทำตัวเกเร เค้าก็คงว่าอะไรฉันไม่ได้มากไปกว่านี้หรอกน่ะ..."ยูคิมูระพูดจบแล้วก็สั่งเหล้าอีกขวด แกนี่มันคอหอยกระทะทองแดงจริงให้ตายสิ = ="
เพื่อนๆทั้ง 4 เองก็เข้าใจยูคิมูระดี เพราะต่างก็รู้กันอยู่ว่าพ่อของเจ้าตัวนั้นเอาเรื่องขนาดไหน กับการที่จะบีบให้ลูกขายรับช่วงต่อตำแหน่งออนนะกะตะ และรับช่วงต่อสำนักคาบูกิของที่บ้าน แม้ว่ายูคิมูระจะไม่เห็นชอบด้วยก็ตาม....
แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำตามที่พ่อขีดเส้นเอาไว้ ยูคิมูระจึงต้องพยายามอย่างหนักที่จะต้องรักษาเงื่อนไขต่างๆที่พ่อเสนอเป็นข้อแลกเปลี่ยน เริ่มแรกก็เป็นการสอบเข้าที่โรงเรียนรัฐบาลที่เรียนอยู่นี้ให้ได้ ต่อมาก็ต้องมารักษาการเรียนให้ดีขึ้นไปอีก และแน่นอนว่ายูคิมูระเองก็สามารถทำได้ดีกว่าที่พ่อคิดเอาไว้ซะอีก
ทุกคนเองก็ยอมรับนะ..ว่าเจ้านี้น่ะเรียนเก่งติด1ใน 5 ของปีเดียวกัน อย่างมากก็แค่เป็นรองโมโตนาริกับมาซามุเนะเท่านั้นแหละ นอกจากจะเรียนเก่งแล้ว ยังเก่งกีฬาด้วยถึงแม้ว่ามันจะไม่เต็มใจเล่นก็ตามทีเหอะนะ
แต่....ไอ้คนที่นั่งหลับนอนหลับในห้องเรียนเป็นประจำ ทำตัวขี้เกียจเป็นกิจวัตร แถมนั่งแด๊กแต่เหล้าเข้าเส้นเลือดเนี้ย...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเรียนเก่งเอาเรื่อง = =" มันน่าอิจฉาเฟ้ย!!!!
เอาเห๊อะ...หมอนี่มันก็รักษาสัญญาที่ให้กับพ่อไม่ทำตัวเกเรแล้วนี่นะ....อย่างมากก็แค่ทำตัวเกรียนไปวันๆเท่านั้นแหละ...
ในขณะที่เพื่อนๆกำลังอิจฉาเจ้าตัวดีด้วยความหมั่นไส้อย่างแรงกล้านั้น..เคย์จิก็ได้เหลือบไปเห็นสาวๆโต๊ะใกล้ๆกำลังส่งสายตามาทางนี้ โอ๊ะโอ...สาวๆกำลังสนใจพวกเราด้วยแหละ เหอๆ
แหงดิ...ถึงจะเกรียนหรือเพี้ยนขนาดไหน แต่พวกเราก็หล่อขั้นเทพนะเออ!!!
"พี่น้องครับ...ทักทายสาวๆหน่อยเร๊ว" เคย์จิส่งสัญญาณบอกเพื่อนๆ เพียงเท่านั้นแหละ เหล่าเพื่อนๆก็พากันยิ้มตอบรับพวกสาวๆโต๊ะใกล้อย่างเท่ห์ขาดใจเลยทีเดียว...ยกเว้นเสียแต่ยูคิมูระกับโมโตนาริเท่านั้นแหละที่ไม่ได้บ้าจี้ตามไปด้วย...
ส่วนพวกสาวๆก็พากันกรี๊ดกร๊าดทันที...อ๊าย~....หนุ่มหล่อ!!!!!!!!!!
"ไม่เอากับเค้าด้วยเหรอ?" ยูคิมูระหันมาถามโมโตนาริที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรแบบนั้น...
"อย่างฉันไม่ต้องทำอะไร สาวๆก็แห่กันมาอยู่แล้วล่ะน่า" โมโตนาริตอบอย่างเรียบๆ ถึงจะน่าหมั่นไส้..แต่มันก็จริงนี่นา...ไอ้หมอนี่ทำตัวซึนไปวันๆแต่ไหงสาวๆถึงติดกันตรึมฟะเนี้ย -*-
"โหย....พวกแกนี่น่าอิจฉาชะมัด สาวๆท่าจะหลงกันเยอะนะเนี้ย -*-" ยูคิมูระเริ่มก่อการเกรียนเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยความหมั่นไส้ ชิชะ!หมั่นไส้แล้วนะเฟ้ย!!!!
"อะไรกันฟะยูคิมูระ...ก็คนมันหล่อทำไงได้อ่ะ" เคย์จิพูดจบพร้อมเก๊กหน้าหล่อทันที....อย่าอิจฉาไปเลยพี่น้อง ความหล่อมันห้ามกันไม่ได้นะจ้ะ....
"ที่จริงแกน่ะน่าอิจฉามากกว่าซะอีกแน่ะ..มีคนชอบแกตั้งเยอะแยะมากมายทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องคนนอกโรงเรียน...แถมแกยังเป็นดาวโรงเรียนเราอีกแน่ะ....."
มาซามุเนะพูดจบพร้อมกับโอบไหล่เจ้าคนขี้อิจฉาพร้อมกับขยี้หัวเบาๆ ส่วนเพื่อนๆก็พากันเห็นด้วยที่มาซามุเนะพูด...ไอ้การที่ได้เป็นคนเด่นคนดังในโรงเรียนมันก็ให้ความรู้สึกจักจี้ดีหรอกนะ....แต่ทว่า...
"ถึงแม้ว่า...โรงเรียนเราจะเป็นโรงเรียนชายล้วนก็ตาม.....นิ... -w- " มาซามุเนะพูดจบ ก็ทำสีหน้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันที...นี่พูดจากใจจริงเลยนะเนี้ยยยยย...
พอเจ้ามุเนะพูดจบแค่นั้นแหละ....เพื่อนๆก็พากันหัวเราะลั่นทันทีโดยไม่ได้นัดหมาย...
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!"
"เออ!!! พูดแต่เรื่องแบบนี้อยู่ได้...เดี๋ยวพ่อก็เลิกคบเรียงตัวเลยนี่!!"ยูคิมูระพูดจบก็ทำหน้าบวมทันที โกรธแล้วนะพวกแก!!!แง่ง!!!
"เอาน่าอย่างอนเลย น่านะๆๆๆ" เพื่อนๆพากันลูบหัวปลอบใจนางลำยองประจำโต๊ะทันที แหมๆอย่างอนไปน่า...ฮ่าๆๆๆๆ
"ไม่รู้ล่ะ...เลี้ยงเหล้าเลยด้วย ไม่งั้นเลิกคบ!!!" ยูคิมูระประกาศทันที รับผิดชอบเรียงตัวเลยนะเฟร้ย ข้อหาทำตรูเสียอารมณ์ เชอะๆ!!!
"เอาน่ะ....เลี้ยงอยู่แล้ว..ดาวโรงเรียนขอซะอย่าง...โยชชี่!!ขอเหล้าเพิ่มครับ!!!"มาซามุเนะพูดจบก็สั่งเหล้าเพิ่มทันที...แต่ไอ้ประโยคเมื่อตะกี๊นี่มันหาเรื่องกันชัดๆเลยนี่หว่า!!!
"ไอ้มุเนะ!!!" ยูคิมูระพูดจบก็หันไปบีบคอมาซามุเนะทันที แกนะแก แกล้งกันอยู่เรื่อยเลยนะเฟร้ย!!!!ขอซักทีเหอะงานนี้ !!!
"ก๊ากๆ!!! พูดความจริงจะโกรธทำไมเล่า!!! ว่าแต่อย่าบีบสิมันจั๊กจี๋ ฮ่าๆๆๆ!!!" มาซามุเนะร้องลั่นขึ้นมาทันที อย่าบีบคอดิตรูยิ่งบ้าจี้อยู่ ฮ่าๆ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!"
เสียงหัวเราะครื้นเครงของบรรดาเพื่อนๆดังขึ้นอย่างสนุกสนาน ช่วงเวลาแบบนี้คงจะเป็นอะไรที่ทำให้ยูคิมูระมีความสุขที่สุดแล้วล่ะ....
มันก็จริงอยู่....เกิดเป็นซานาดะ ยูคิมูระมันไม่ง่ายอย่างที่ใครๆคิด....แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีที่ยูคิมูระยังมีเพื่อนที่รักและเข้าใจในตัวเองอยู่...และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเสมอไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตาม..
"ถึงจะน่าโมโหก็เหอะ!!!แต่ฉันดีใจนะเฟ้ย....ที่มีพวกแกเป็นเพื่อน..."